W dokumencie z roku 1229 potwierdzającym nadania księcia Barnima I i jego matki Mirosławy poczynione na rzecz stargardzkich Joannitów, obok osad leżących w Ziemi Stargardzkiej: Żalęcino , Kolin, Tychno, Strachocin, Ulikowo, Sadłowo, Łęczyca [...] wymieniono również Klępino. Jeszcze w XIII wieku Joannici przeprowadzili akcję kolonizacyjną osadzając przybyłych z Europy osadników na prawie niemieckim. Z tego okresu pochodzi zachowany po dziś dzień układ zabudowy w formie ulicówki. W 1364 roku wieś Klępino została zakupiona przez rajców Stargardu i do końca XIX wieku pozostawała własnością miasta. W tym też okresie była największą wsią w okolicy, liczyła 22 gospodarstwa rolne o powierzchni 20-60ha. Ważnym dla odnotowania historii Klępina jest fakt, iż we wrześniu 1655r pojawiły się pod murami Stargardu w sile około 5000 ludzi, odziały Stefana Czarnieckiego. Były to wyprawy odwetowe, mające na celu wyniszczenie posiadłości szwedzkich. Oddziały polskie obozowały niedaleko Klępina, prawdopodobnie w Kłębach.

     Klępino w okresie międzywojennym radykalnie się zmieniało. W 1927r. firma "Hof und Heim" ("Podwórze i dom") podjeła się budowy osiedla rzemieślników, które następnie przekazano związkowi użyteczności publicznej budowniczych i osadników okręgu Saating. W skład osiedla wchodziło siedem bliźniaków i dwie wille. Każdy z tych gruntów miał 12 arów, które w swoim czasie rolnik P. Venzke sprzedał związkowi budowniczych i osadników.  Na osiedlu mieszkali rzemieślnicy, którzy w sąsiednim Stargardzie wykonywali swoje zawody, takie jak: murarz, stolarz, kolejarz oraz pracownik telegrafu.
     Do Klępina należały następujące posiadłości: Abendroth położona nad "Aschbach", Schulz przy szosie Maszewskiej oraz posiadłość Heisig.
      W tym okresie istniało wiele warsztatów rzemieślniczych. Piekarnię prowadził P. Volkmar, mistrzem kowalstwa był J. Goetchs. Usługami szewskimi zajmował się H. Schmidt, a siodlarstwem trudnił się E. Kreklow. W dobre i świeże ryby zaopatrywał się rzeźnik Otto Berg. Jedynym na całą okolicę budowniczym studni był O. Muller, natomiast wiejskim ogrodnikiem był W. Pakl. Na wsi istniały dwie karczmy, z których jedna należała do P. Volkmara, a druga do A. Mullera. Oficjalnymi instytucjami w Klępinie była Kasa Oszczędnościowa i Pożyczkowa, których dyrektorem był O. Muller. Na wsi mówiono na niego "doktor Otto". Główna działalność finansowo-oszczędnościowa rozwijała się ponad stargardzkimi bankami.      Każdego dnia do Klępina przyjeżdżał listonosz, gdyż poczta znajdowała się tylko w Stargardzie. Pomiędzy miastem a Klępinem nie było połączenia autobusowego i kolejowego, dlatego do miasta podróżowano wozami (furmankami) lub rowerem. We wsi funkcjonowała szkoła, którą prowadził nauczyciel P. Schollack. Przynależność ewangelickiej wioski kościelnej do parafii zmieniała się. Wcześniej kościół należał do parafii w Poczerninie, później do kościoła NMP w Stargardzie, a w ostatnich latach - do ewangelickiej parafii w Kicku. Ostatnim pastorem był przeniesiony z Kicka Volz. Przy drodze do kowala w pobliżu strzelnicy znajdował się stary młyn. Młynem zajmował się G. Schulz. Rzemieślnicy zostawiali tu niewielkie ilości ziarna do zmielenia. W ostatnich latach przed wojną praca młyna została wstrzymana.
     W 1930r miał miejsce pożar, a w 1934 r. poświęcono gminną świetlicę.
      W czasie zapustów (karnawale) przebrane dzieci chodziły z dużymi drewnianymi widłami "po prośbie". Otrzymywały małe kiełbaski lub boczek nadziane na widły. W zimowe wieczory odbywało się "darcie pierza" z sąsiadami i przyjaciółmi; z gęsiego puchu robione były ślubne wyprawy córek. Związek wojenny i związek rzemieślników organizowały letnie i zimowe zabawy.
     Po II wojnie światowej w latach 1945-1954 Klępino było siedzibą Urzędu Gminy, skupiającą dziesięć okolicznych sołectw. Do Klępina należała osada Cisownik, położona nad rzeką Małką, obecnie zniszczona i wyludniona. Wzrost liczby ludności wiejskich na lata 1945-1949 był szybki, ponieważ pierwsi osadnicy ruksztowali się w przeważającej części z ludności rolniczej, i tak 27.08.1945 w gminie Klępino liczba osób to 796, natomiast 05.11.1949 już 3009 w tym 1517 to mężczyźni, a 1492 to kobiety. W grudniu 1945 roku Powiatowe Biuro Rolne sporządziło raport, który stwierdził 30% zniszczeń zagród gospodarczych w Klępinie. W budynku nr 14 znajdowała się poczta, którą prowadziła mieszkanka Klępina Maria Klimowicz, warto odnotować, iż znajdował się tu jedyny na całą wieś telefon. Piekarnią, która znajdowała się w domu nr 34 zajmował się Pan Hyrzy, natomiast w kowalstwie specjalizował się A. Bunio. Wyroby z drzewa i stolarstwo stanowiły zajęcie Pana Pawlickiego.W okresie powojennym w Klępinie znajdował się również posterunek Policji,a w okolicy budynku nr 19, Mleczarnia. Swą działalność prowadziła także Ochotnicza Straż Pożarna z remizą, jednak z braku chętnych do pełnienia służby strażaka, OSP zostało rozwiązane, remiza rozebrana, a sprzęt oddany do OSP w Żarowie.